Randstedelijke rekenkamer, oktober 2016

Elke provincie heeft een aantal stiltegebieden. Dit zijn gevarieerde, mooie natuurgebieden waar mensen kunnen genieten van rust en stilte. Het woord ‘stilte’ betekent niet dat er helemaal geen geluid in het gebied waarneembaar is, maar staat voor de afwezigheid van storende, voor de omgeving vreemde geluiden. De stiltegebieden staan onder druk: ze worden steeds minder stil en het worden er langzaam minder. Vooral toenemend wegverkeer en woningbouw spelen de stiltegebieden parten. Hoe met de stiltegebieden omgegaan wordt, is een verantwoordelijkheid die in eerste instantie bij de provincies ligt.

De provincie bepaalt de regels en het beleid voor stiltegebieden. De ene provincie is hierbij meer gericht op het beschermen van de stilte en de andere meer op het beleven van de stilte. In 2011 deed het IPO een oproep aan de provincies om de kwaliteit van stiltegebieden te versterken en meer te benutten. Nu, 5 jaar later, laat de Randstedelijke Rekenkamer op haar website met filmpjes en rapporten zien hoe het er op dit moment (oktober 2016) voor staat met de randstedelijke stiltegebieden en het beleid.

Loslaten, behouden, benutten

Elke provincie bepaalt zelf haar beleid voor de stiltegebieden. Er kunnen drie richtingen worden onderscheiden: loslaten, behouden en benutten. Per provincie worden de volgende richtingen geadviseerd:

• Flevoland: Benutten en behouden
• Noord-Holland: Benutten en behouden
• Utrecht: Benutten, behouden en loslaten, of een differentiatie per gebied
• Zuid-Holland: Benutten, behouden en loslaten, of een differentiatie per gebied

De volgende overwegingen worden meegegeven per beleidsrichting:

Zie voor de reactie van GS en het nawoord van de Rekenkamer ook www.randstedelijke-rekenkamer.nl.

Bron: Randstedelijke Rekenkamer, rapport